jonge_konijntjes.jpg


Knaagdierenopvang 'Snuitje'
Bloemhofweg 4
9792 TD Wittewierum
T 050 - 3021956
E info@knaagdierenopvangsnuitje.nl

Wij zijn alleen nog open op afspraak, dus neem even contact op om een afspraak te maken.

U bent hier: Home Nieuws Joy vertelt...

Joy vertelt...

Beste mensen,
 
Mijn naam is Joy en ik zit sinds kort in Wittewierum... Daar ben ik door mijn baasje naartoe gebracht. Mijn naam is erg leuk, maar toen ik hier kwam had ik weinig "Joy" in het leven. Mijn vacht was lang en zat helemaal in de knup. Bij iedere beweging die ik maakte, had ik pijn. Sterker nog, ik zat liever gewoon stil. Ook had ik lange plukken voor mijn ogen, waardoor ik bijna niets kon zien. Ik hoorde wel vanalles, dus ik schrok me telkens een hoedje!
 
Afbeelding 002
 
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit was de eerste nieuwe plek; de opvang. Wat een vreemde geuren en geluiden!!

 
Na een nacht bijkomen in de opvang werd ik door één van mijn verzorgers uit mijn hok gehaald. Dit vond ik erg spannend, want ik kon niet zien waar ik naartoe ging. Al snel stond ik weer op mijn pootjes en voelde ik dat mijn vacht alle kanten op werd geduwd. Gelukkig wel heel voorzichtig... Ook lag er een apparaatje, want dat had ik al eerder horen zoemen. Echter, er gebeurde niets... Ik werd weer terug in mijn hok gezet en mijn verzorgers liepen weg.
Het duurde even voordat ze terugkwamen en toen dat het geval was, werd ik weer uit mijn hok gehaald. Nu werd ik ergens ingezet, maar wat dat was weet ik niet. Dat kon ik niet goed zien. Daarna werd het geheel opgetild en weer ergens ingezet. Erg spannend allemaal, maar ik had geen flauw idee waar ik zou eindigen. Ineens bewogen we; niet zoals eerder maar weer anders. We bewogen best snel en het maakte allemaal geluiden...
Het duurde best lang allemaal, maar uiteindelijk stopte het bewegen. Ik voelde dat het ding waarin ik zat nogmaals werd opgetild en daarna kwam ik in een warmere ruimte. Daar stond ik niet heel lang, want plotseling voelde ik dat ik werd verplaatst, toen hoorde ik een bonk en alleen nog een paar stemmen. Het ding waarin ik zat ging open en ik werd bekeken; nu door iemand anders. Dat hoorde ik aan vreemde stem.  Alle stemmen klonken somber, maar er gebeurde niets. Aan het einde van de rit werd ik terug in dat ding gezet en naar een vreemde plek gebracht. Want die geuren en geluiden waar ik nu was beland, kende ik nog niet...
In eerste instantie werd ik met rust gelaten, maar niet veel later werd ik verplaatst naar een andere ruimte. De ondergrond was hard en hier hoorde ik datzelfde zoemende geluid wat ik in de opvang ook al eens had gehoord. Ik hoorde het niet alleen, ik voelde het ineens! Dit duurde een tijdje en daarna werd ik weer teruggezet naar de plek waar ik eerder ook al zat. In tegenstelling tot de vorige keer kon ik nu zien waar ik was, namelijk bij de dierenarts... Ze hadden speciaal voor mij een hok ingericht! Het voelde nu wel wat kouder aan dan de vorige keer, maar hoe dat kon wist ik toen nog niet.
De dagen erna werd ik weer uit mijn hok gehaald en verplaatst. Ik kwam door de wachtkamer en werd naar een behandelkamer gebracht. Daar werd ik op een tafel gezet en hoorde al snel weer een zoemend geluid. Aangezien ik wilde weten wat het was, besloot ik het ding eens goed te bekijken. Toen kwam ik tot de ontdekking dat het een apparaatje was wat door mijn vacht werd gehaald. Stukje bij beetje zag ik steeds meer vacht van mezelf naast me liggen... Ook voelde de lucht weer wat kouder... Maar dit vond ik niet erg, want ik kon me al wat makkelijker bewegen! Het deed steeds minder pijn en dat vond ik toch wel erg prettig.
De laatste dag bij de dierenarts moest ik een verdoving, want toen moest het apparaat over mijn buik en er moest nog wat gedaan worden aan mijn pootjes. Eigenlijk was ik er wel klaar mee, vandaar ook de verdoving...
Weer een mooie bult haar toen alles achter de rug was, maar mijn hemeltje; ik kon me toch lekker bewegen!! Wat een verlossing!! Nu mocht ik vast snel weer terug naar de opvang... 
En ja hoor, ik werd opgehaald door de mensen van de opvang. Ze waren blij me te zien denk ik, want ze moesten ontzettend lachen. Eenmaal terug in de opvang begreep ik dat ze lachten om hoe ik eruit zag. Na een blik in de spiegel kon ik er zelf ook wel om lachen, want ik herkende mezelf niet meer!!!
Lachen, totdat ik in een hok moest. Woest was ik!! En dat heb ik laten merken ook. Ik heb lekker van mij afgebeten en toen werd ik tenminste met rust gelaten... En het heeft geholpen, want ik mocht mijn hok uit de volgende dag. Lekker rondhuppelen... Dat maakte mijn humeur aanzienlijk aangenamer. Ik weet nu dus wat te doen als ik uit mijn hok wil!
 
Joy0
 
Ja, goed gezien! Dit ben ik...
 
Joy1
 
En dit is hoe ik er verder uitzie... Zeg nu zelf, dit ziet er toch niet uit ??
 
Joy3
 
Hier kwam ik tijdens het rondhuppelen een knap mannetje tegen. Ik voelde me heel raar in mijn buik en besloot om hem maar eens goed van dichtbij te bekijken...
 
Maargoed, al met al was het een heel groot avontuur. Het gaat nu redelijk goed met me, alhoewel ik door al mijn tegenstribbelen bij de dierenarts een paar hechtingen moest. Zoals het lijkt moet ik maandag 19 maart nog één keer naar de dierenarts, om de hechtingen eruit te laten halen. Daarna mag ik gaan zoeken naar een nieuw baasje. Dit zal echter nog niet meevallen ben ik bang...